De ICD is de wereldwijde standaard voor het registreren en classificeren van ziekten, gezondheidstoestanden en doodsoorzaken. Deze standaard, die door de WHO wordt beheerd, stelt landen in staat om gezondheidsstatistieken op te stellen die internationaal vergelijkbaar zijn. De WHO heeft eind 2027 vastgesteld als de datum waarop de lidstaten moeten beginnen met het rapporteren van sterfte- en ziektecijfers volgens de nieuwste versie, ICD-11.
De overgang van ICD-10 naar ICD-11 is ingrijpend: naast ongeveer 1,5 miljoen woorden aan nieuwe en herziene inhoud brengt deze ook structurele veranderingen en nieuwe hoofdstukken met zich mee. Eerdere revisies werden gedurende lange perioden handmatig door specialisten vertaald – een aanpak die nog steeds werkt, maar die wordt beperkt door de beschikbare capaciteit van deskundigen. Met een vaste deadline en een vastomlijnd budget moest het RIVM een afweging maken tussen snelheid en nauwkeurigheid, waarbij nauwkeurigheid voorop stond: aangezien de ICD een classificatiesysteem is en geen gewone tekst, kan één verkeerde term ertoe leiden dat een diagnose onder de verkeerde code wordt geschaard, waardoor de daaruit voortvloeiende statistieken een vertekend beeld geven.
Een betrouwbare Nederlandse versie is ook buiten Nederland van belang. Zorgverleners leggen gegevens vast en communiceren in het Nederlands, en het RIVM is verantwoordelijk voor de classificatie in alle Nederlandstalige regio’s – waardoor het de basis vormt waarop vergelijkbare gezondheidsgegevens berusten.

